آشوب و دل

دریا ازطوفان افتاده بود

ومن باچشمانی خیس ساحل را مواج میخواستم

چون کودکی که برای آبنبات بهانه میگیرد

دلم بهانه ی پرواز را میگرفت

وقدمهایم درساحل گم میشد

کاش میشد اینجا خانه ای از صدفها بسازم و

مرواریدش را ازخدا التماس کنم

کاش شوری اشکهای من نغمه ی شوررا میسرودو دریا به رقص درمی آمد

اینجا همه غریبه اند

خدا!!!

توهم غریبگی میکنی بامن؟؟؟؟!!!